Srs bzns

[galianoir]

1. Najlepsza z Sióstr wraca do domu. Cieszy mnie to, bo mimo że w Tokio żyje się w miarę normalnie, to te doniesienia o kolejnych awariach w elektrowni atomowej i niewielkim napromieniowaniu zaczynają mnie niepokoić.
Szef kazał jej zabukować bilet na koniec miesiąca. Mam nadzieję, ze zrobi to wcześniej, bo koniec marca wg mnie mija się z celem. Do tego czasu sytuacja się wyklaruje. A jeśli rzeczywiście coś z elektrownią pójdzie nie tak, pod koniec marca będzie za późno.


2. Zaczynam dojrzewać do decyzji o rzuceniu pracy. Wady powoli zaczynają przerastać zalety. Minęło ponad pół roku, a ja nadal robię to samo – rejestruję sprawy. Wierzcie mi nie wymaga to żadnej znajomości prawa. Z resztą o postępowaniu egzekucyjnym nadal nie mam zielonego pojęcia. W dodatku nic nie zapowiada tego, żeby w najbliższym czasie powyższa sytuacja miała się zmienić. A wpis w CV „praca u komornika” już i tak mam.

Co mnie jednak najbardziej skłania do odpuszczenia sobie pracy to magisterka + egzaminy na aplikację. Wiem, że wiele osób rezygnuje z dotychczasowej pracy, żeby się przygotować do egzaminu. Osoby, które się dostały twierdzą (uśredniając), ze zajęło im to 3 miesiące bitej nauki po 8h dziennie. Może i dałoby się to zrobić przy pracy na pół etatu, ale kosztowałoby mnie to dużo wysiłku (tzn. więcej niż normalnie), maksymalnego ograniczenia życia poza pracą i nauką oraz więcej stresu, bo terminy i nawał pracy mnie stresują.
A szczęśliwie jestem w tej komfortowej sytuacji, że moja pensja nie jest mi niezbędna do życia. Tata też nie ma żadnych obiekcji. Mam kasę na opłatę egzaminacyjną, mam nawet kasę na opłatę za pierwszy rok aplikacji (tzn. tak mi się wydaje, ale nie dysponuje najświeższymi danymi co do opłat). O kolejnych będę myśleć, jeśli się dostanę. Oczywiście przyzwyczaiłam się do tego, ze mam kasę i mogę jej czasem trochę przepuścić i przestawienie się na stare tory będzie bolesne, ale nadal daje korki (właśnie z myślą o takiej sytuacji nie rezygnowałam z moich uczniów) i dotychczas sobie jakoś w ten sposób radziłam. Mam tez to pożal – się – bogini stypendium.

Najbardziej przeraża mnie rozmowa z panią Alicją. Bo jak ja jej to powiem. Nie chciałabym, żeby poczuła się zawiedziona albo coś w tym stylu, bo jest naprawdę wspaniałą osobą i mogę o mniej mówić w samych superlatywach. Każdemu życzyłabym takiego pracodawcy. Z drugiej strony jest to postawienie sprawy jasno i odpowiednio wcześnie. Nie mam zamiaru iść na aplikację komorniczą (a takie plany ma dla mnie pani Alicja, no chyba że mówi tak z uprzejmości). Teraz mogę spokojnie popracować do czasu aż nie znajdzie kogoś na moje miejsce. Nie wyskoczę jej we wrześniu z „a wie pani, jednak zdecydowałam się na adwokacką”. Zwłaszcza, że nawet jak się nie dostanę, to po prostu nie chcę pracować u komornika. Myślę, że poszukałabym wtedy jakiejś innej pracy, a tą jednak traktuję jako ostateczność.

Comments

[pellamerethiel.livejournal.com]

Trzymam kciuki za jak najszybszy powrót siostry do kraju. :)

Osoby, które się dostały twierdzą (uśredniając), ze zajęło im to 3 miesiące bitej nauki po 8h dziennie.
... wow. Czyli w moim przypadku przepis na jeszcze większą nerwicę... ;)

Najbardziej przeraża mnie rozmowa z panią Alicją. Bo jak ja jej to powiem. Nie chciałabym, żeby poczuła się zawiedziona albo coś w tym stylu, bo jest naprawdę wspaniałą osobą i mogę o mniej mówić w samych superlatywach.
Boże, ja też tak zawsze mam. :( Strasznie utrudnia to życie.

Na aplikację będziesz zdawać tylko do Trójmiasta czy jeszcze gdzieś indziej? :>

[galianoir.livejournal.com]

Chciałabym gdzies indziej. Ale egzamin jest wszędzie w jednym czasie, a biorąc pod uwagę że aplikanci zarabiają ok 1000 zł ciężko będzie się utrzymać z wynajmem pokoju.

[pellamerethiel.livejournal.com]

Wszędzie w jednym czasie... -__- A to nie jest teraz tak, że się deklaruje trzy miejsca, do których chcesz się dostać, w kolejności od tego najbardziej pożądanego?

[galianoir.livejournal.com]

Wiesz teraz w całym kraju zdają osoby, które osiągnęły odpowiednią ilość punktów. Jest jeden pułap na cały kraj więc jak się ktoś dostał to do tego najbardziej pożądanego miejsca.

[kubis.livejournal.com]

Oby siostra wróciła jak najszybciej i bezpieczna. :)

Wow, masa pracy czeka Cię przed tym egzaminem. Moim zdaniem rezygnacja z pracy, która nie daje Ci satysfakcji, a w tym momencie zabiera czas, jest bardzo dobrym pomysłem. Wydaje mi się, że szefowa powinna to zrozumieć.

[galianoir.livejournal.com]

Myślę, że to zrozumie, ale będzie to dla mnie duże przeżycie emocjonalne i pewnie cały dzień będę się zbierać na odwagę.

[kubis.livejournal.com]

Rozumiem to, mnie też takie sytuacje zawsze przysparzają dużo nerwów. Trzymam kciuki!

[le-mru.livejournal.com]

Zgadzam się z Kubisiem i myślę, że jeśli z szefową porozmawiasz spokojnie i poinformujesz ją z wyprzedzeniem, to nie będzie najmniejszego problemu i ona jako prawnik to zrozumie.

[galianoir.livejournal.com]

Myślę, że zrozumie, ale i tak będę miała z tym problem. Ale i takich rzeczy trzeba się nauczyć.

[sheillla.livejournal.com]

Rozumiem Twoje obawy. Ja jeszcze nie zaczełam szukać czegoś innego, a na samą myśl o tym, że miałabym powiedzieć, że zmieniam pracę mam atak paniki. :/

[galianoir.livejournal.com]

No ale jak trzeba, to trzeba. Nie można się całe życie męczyć, bo komuś zrobi się przykro

[akinnore.livejournal.com]

Trzymam kciuki za powrót siostry! (Może niech nie słucha szefa, tylko wyjeżdża teraz, praca pracą, a zdrowie ważniejsze)

Powiedz po prostu na miesiąc przed tym, jak będziesz już chciała zrezygnować, myślę, że kogoś znajdą na Twoje miejsce. A szkoda marnować czas na coś, przy czym się nie rozwijasz.
Powodzenia!

[galianoir.livejournal.com]

Elizie się jakoś nie spieszy, a jej firma już spanikowała i przełożyła jej bilet z soboty na jutro. Leci rosyjskimi liniami lotniczymi i się tego boi.

[akinnore.livejournal.com]

Rosyjskie linie są spoko, napisz jej, żeby się nie bała.

[galianoir.livejournal.com]

Ona się boi, że jej walizkę ukradną